Cam karoların yapıştırılması sırasında, yapıştırıcının kuruması çok önemlidir. Eğer sıcaklık yetersizse, yapıştırıcı tam olarak kurumaz ve zamanla kenarlarda çatlaklar oluşur. Aşırı ısı uygulandığında ise camda termal stres oluşur ve bu da daha sonra kusurlu ürünlerin ortaya çıkmasına neden olur. Isıtma yöntemi, sadece fırın ışığı altında nasıl göründüğüne göre değil, aynı zamanda yapıştırıcının kimyasal özellikleri ve camın özelliklerine göre seçilmelidir.
Teknik açıdan önemli olanlar Yapıştırıcının emilim profiline uygun olarak ayarlanmış yakın kızılötesi (NIR) ısıtma yöntemi kullanılır. Böylece enerji doğrudan yapışma bölgesine aktarılır ve hava ısınmaz. Bu sayede hızlı bir şekilde kuruma gerçekleşir ve kontrol sağlanır. Pratikte, karonun tüm yüzeyinde eşit bir sıcaklık elde edilir; ne sıcak merkezler ne de soğuk kenarlar oluşur. Cam işlemlerinde bu düzenlilik, termal stresi azaltır ve boyutsal stabiliteyi korur.
Neden bu yöntem uygundur? Cam karoların üretiminde, mümkün olan en kısa sürede tekrarlanabilir bağlantılar elde etmek istenir. NIR ısıtma yöntemi hızlı çalıştığı için yapıştırıcı hızlıca kuruma sıcaklığına ulaşır ve sabit kalır. Bu da fırın veya konveyörün kapasitesini aşmadan daha yüksek verimlilik sağlar. Uzun süreli ısıtma ve soğutma işlemleri gerektirmediği için enerji tüketimi azalır. Ayrıca parça sabit kalır; bükülme veya kenarlarda deformasyon olmaz.
İşe yaramasını sağlayan detaylar NIR ısıtma yöntemi, yapıştırıcı tabakasının düzgün olduğu ve camın ışık yayma özelliklerinin öngörülebilir olduğu durumlarda en iyi sonuçları verir. Kalın veya düzensiz yapıdaki yapıştırıcılar sıcaklık gradyanlarına neden olur. Kurulum işlemi, kontrol döngüsünü tamamlayacak şekilde sensör yerleşimine ve görüş hattına bağlıdır. Güç, bekleme süresi ve sıcaklık değerlerini belirlemek için kısa bir ayarlama süresi gerekir.